برچسب: شاپور بختیار

سمّ رژیم؛ هدیه دختران دانش آموز ایران

اکنون رژیم جمهوری اسلامی حدود سه ماهی است که به مسمومیت‌های سریالی دانش آموزان دختر روی آورده است. آیا این رژیم در پی انتقام گرفتن خود از زنان ایران پس از اعتراضات انقلابی«زن، زندگی ، آزادی» است؟ به باور من چون زنان ایران در این انقلاب پیشگام هستند، رژیم با این حرکات به دنبال دو چیز است اول «انتقام از زنان شجاع ایرانی» و دوم «پیش بردن سیاست رعب و وحشت».

من مرغ طوفانم

می‌خواهم از وقایعی که اواخر سال ۱٣۵۷ بر مملکت گذشت بیشتر از این بگویم. فراموش نکرده‌ایم که اوایل دی ماه ۱٣۵۷ نه تنها نخست وزیر نظامی ایران ارتشبد ازهاری در میان موج‌ها و طوفان‌های تاریخی مملکت و زیر فشار شکننده اعتراض‌های مردم دچار سکته قلبی شده بود، بلکه خود ایران عزیز نیز در اثر ضربه‌های مداوم و کوبنده انقلاب می‌رفت تا دچار فلج کامل شود.

سروش کتیبه

آقای سروش کتیبه، متولد ۱۳۳۷ در تهران و مجرد بود. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ به فرانسه آمد و در شهر لیون در دانشگاه مشغول تحصیل در رشته‌ جامعه‌شناسی شد. او با یک خانم ایرانی نامزد کرده بود. به گفته یکی از دوستانش «تنیس دوست داشت. اهل رقص و عاشق سیگار بود. پر حرف نبود، بساز بود، با همه می‌ساخت و غر نمی‌زد.» (مصاحبه بنیاد برومند با  یکی از دوستان آقای کتیبه

در دادگاه قاتلان بختیار

روز پنجشنبه، 8 اوت 1991 برابر با 17 مرداد 1370، حدود ساعت 11 و 50 دقیقه صبح، اجساد آقای شاپور بختیار و منشی او آقای سروش کتیبه در محل اقامت آنها واقع در شماره 37 کوچه کلوزره در شهرک سورن کشف شد. 48 ساعت از مرگ آنها گذشته بود، مرگ به سبب خفگی، شکستگی حنجره و ضربات متعدد کارد و خونریزی زیاد صورت گرفته بود.

گفت‌وگو با رضا علامه‌زاده، کارگردان مستند «جنایت مقدس»

«جنایت مقدس»، مستندی از رضا علامه‏‌زاده است. این فیلم در سال ۱۹۹۴، با الهام از چنین رویدادهایی در اروپا، ساخته شد. سه سال پیش از آنکه حکم دادگاه میکونوس اعلام شود. «جنایت مقدس» بارها به زبان‌‏های پارسی، انگلیسی و هلندی، در برنامه‏‌های تلویزیونی، جشنواره‏های سینمایی و حتی دادگاه‏ها، برای روشن شدن زمینه برخی پرونده‏ها، به نمایش درآمده است.

برنامه دولت بختيار

خداوندا مرا ياری ده كه در اين لحظات حساس كشورم و در اين مكان مقدس كه فضای آن طنين انداز صدای رادمردانی از جان گذشته بوده جز خير و صلاح مردم جز راستی و صداقت كلمه ای نگويم.