چهلو پنج سال از روزی میگذرد که دکتر شاپور بختیار با تشکیل دولت ملی خود به خودکامگی بیستوپنجساله محمد رضاشاه پایان داد و سد سکوتی را که بنابر اوامر ملوکانه علیه دکتر محمد مصدق ایجاد شده بود، شکست؛ در اولین فرصت به احمدآباد رفت و با تجدید عهد با رهبر نهضت ملی ایران بر کودتای ننگین ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ خط بطلان کشید.
آنروز که علی خامنهای حکم قتل دکتر شاپور بختیار را داد و آدمکشان حرفهای خود را به پاریس فرستاد، نمیدانست که با آن جنایت خوفناک، دارد تیشه به ریشه حاکمیت دینی میزند؛ زمینه نابودی رژیم ضد انسانی جمهوری اسلامی را فراهم میسازد و آنرا با خود بسوی سیاهچال تاریخ سوق میدهد.
چیزی که واقعاً دلم میخواهد این است که زنده باشم و ببینم که پیکر پدرم، دکتر بختیار و سرهنگ عزیر مرادی که از افسران وطنپرست کشور بود و در ترکیه ترور شد را به ایران برگردانیم. پدرم و سرهنگ عزیز مرادی را به خاک ایران بسپاریم و خاکستر دکتر بختیار را همانطور که آرزو داشت به دامنه کوههای بختیاری.
در دوره کنونی و زمان معاصر در کشورمان رفتارهای نادرست تودهای را بارها از مردم (که خود ما نیز جزئی از آن هستیم) مشاهده کردهایم، رفتارهایی از جنس خودکشی با ازدواج یک بازیگر، بازیچه پروپاگاندای رسانه شدن، انتظار منجی، سکوت در برابر ذبح حق و عدالت، بیتفاوتی نسبت به انسانیت و….
نزدیک هفتاد سال از سقوط دولت دکتر محمد مصدق در پی کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ میگذرد. هفتاد سال پی در پی به استثنای ۳۷ روز نخست وزیری دکتر شاپور بختیار، کارنامه و خاطره مصدق زیر ضربههای سهمگین حکومتهای شاه و آخوند بوده است. هم شاه و هم خمینی و هم آستان بوسان پیشین و کنونیشان هرگز در تخریب مصدق فروگذاری نکردهاند.
تقدیم به همه کسانی که نوشتههای مرا میخوانند، نقد میکنند، ایده میدهند، و نگران ایران و ایرانی هستند. ۱- هرگز از اندیشیدن نهراسید هر چقدر که دشواراست، هرگز تصمیم نیندیشیده نگیرید، و هرگز گزینش...
تقدیم به کسانی که آیینی جز آیین انسانیت نمیشناسند، از حقوق خود و دیگران حمایت میکنند و هرچه برای خود میخواهند برای دیگران نیز میخواهند.
تقدیم به همه مخالفان واقعی رژیم اسلامی حاکم بر ایران که تنها راه رهایی ملت ایران را در نابودی رژیم میبینند و مبارزه میکنند، و برای فردای ایران برنامهریزی میکنند.
ایران هرگز نخواهد مرد
