به مناسبت قیام پایگاه شاهرخی
بیانیه نهضت مقاومت ملی ایران
به مناسبت قیام پایگاه شاهرخی
به نام خداوند جان و خرد
کزین برتر اندیشه برنگذرد
در گستره بلند تاریخ ایران، روزهایی را باید با چشم دل دید که از شمار روزهای تقویم فراتر میروند؛ روزهایی که به حافظه یک ملت بدل میشوند و تا همیشه، چون ستارگانی راهنما، بر آسمان تاریخ میدرخشند. سالروز قیام پایگاه شاهرخی، از زمره همین روزهاست؛ روزی که گروهی از فرزندان ایران، پیمان خویش با وطن را نه بر کاغذ، که با خون خویش نوشتند و نشان دادند که وفاداری به میهن، هنگامی معنا مییابد که انسان آماده باشد عزیزترین دارایی خود، یعنی جان، را نیز در ترازوی مسئولیت ملی بنهد.
آن روز را نباید مانند یک واقعه سیاسی نگریست؛ آن روز تجلی یک باور دیرینه ایرانی بود؛ باوری که از دل تاریخ برخاسته و نسل به نسل، از آرش تا بابک، از یعقوب لیث تا ستارخان، از همه آنان که ایران را نه خاک، بلکه خانه جاودانه یک ملت میدانستند، به ما رسیده است.
ایران، سرزمین هزاران سال تمدن، بارها آماج تندباد جهل، استبداد، آزمندی و ویرانی شده است؛ اما هر بار، این فرزندان آگاه و مسئول آن بودهاند که از میان خاکستر، دوباره ققنوس ایران را به پرواز درآوردهاند. زیرا ایران، تنها یک جغرافیا نیست؛ ایران، عهدی است که هر نسل با نسل پیش از خود میبندد و موظف است آن را استوارتر، آزادتر و سربلندتر به نسل پس از خود بسپارد.
سالروز قیام پایگاه شاهرخی، یادآور آن حقیقت بزرگ است که مسئولیت، زمانی ارزش مییابد که هزینه داشته باشد. وفاداری، هنگامی اصالت پیدا میکند که انسان در آزمونهای دشوار، میان آسایش خویش و سربلندی وطن، راه دوم را برگزیند. آنان که در آن روز تاریخی برخاستند، خود را پیش از هر نام و عنوانی، سرباز ایران میدانستند؛ مردانی که باور داشتند حاکمیت ملی، استقلال کشور و کرامت ملت، ارزشهایی هستند که هیچ ایرانی مسئول نمیتواند نسبت به آنها بیتفاوت بماند.
تاریخ، گاه با قلم قدرت نوشته میشود و گاه با وجدان ملت ها. نامها و تعبیرها ممکن است دگرگون شوند، اما حقیقت ایثار و احساس مسئولیت، از حافظه تاریخی مردم زدوده نمیشود. آنچه ماندگار است، نه عنوانی است که بر یک رویداد نهاده میشود، بلکه میزان وفاداری انسانها به آرمانهایی است که برای آن ایستادگی کردهاند. گذر زمان، غبار را از چهره حقیقت کنار میزند و آنچه باقی میماند، صداقت، فداکاری و عشق به وطن است.
اگر امروز از بابک خرمدین یاد میکنیم، تنها به سبب شمشیر او نیست؛ به سبب آن است که نام ایران را بر هر منفعت دیگری ترجیح داد. اگر آرش جاودانه شد، نه به خاطر تیر، بلکه به خاطر ایمانی بود که به مرزهای ایران داشت. اگر فردوسی پس از هزار سال همچنان زنده است، از آن روست که روح ایران را در کالبد واژهها دمید و به ما آموخت:
چو ایران نباشد تن من مباد
بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
این پیام، نه ندای کینه، که پیمانی جاودانه برای پاسداری از هویت، استقلال، فرهنگ و کرامت ایران است.
امروز، پس از گذشت سالها از آن واقعه، سالروز قیام پایگاه شاهرخی فرصتی است تا بار دیگر مسئولیت تاریخی خویش را به یاد آوریم. امروز میدان مسئولیت، بیش از هر زمان، میدان آگاهی، همبستگی، دانش، آبادانی، قانونمداری و خدمت به ملت است. ایران فردا را نه تفرقه، بلکه وحدت؛ نه وابستگی، بلکه اتکا به توان ملی؛ و نه بیتفاوتی، بلکه احساس مسئولیت خواهد ساخت.
این روز به ما میآموزد که نجات و سربلندی ایران، والاترین وظیفه هر انسان متعهد به ملت و منافع ملی است. هیچ منفعت شخصی، گروهی یا زودگذر، نباید بر منافع ایران و رفاه ملت آن سایه افکند. هر ایرانی، در هر جایگاه و با هر اندیشهای، در برابر سرنوشت این سرزمین مسئول است.
این روز به ما میآموزد که مسئولیتشناسی، بزرگترین سرمایه یک ملت است. کشورها را بیش از هر چیز، انسانهای مسئول میسازند؛ آنان که در لحظه تصمیم، انجام وظیفه را بر آسایش شخصی ترجیح میدهند و باور دارند که آینده ایران، بر دوش وجدانهای بیدار است.
این روز به ما یادآوری میکند که هیچ قدرتی جایگزین همبستگی ملی نمیشود. تاریخ گواهی داده است که هرگاه ایرانیان به نیروی خود، به خرد جمعی و به وحدت ملی تکیه کردهاند، از دشوارترین آزمونها سربلند بیرون آمدهاند. راه پیشرفت ایران، از اراده ملت ایران میگذرد، نه از وابستگی به بیگانگان.
و سرانجام، این روز به ما یادآور میشود که ایران، میراث خون، رنج، تلاش و ایثار نیاکان ماست. این سرزمین، امانتی است که نسلهای پیشین با جان، اندیشه و فداکاری حفظ کردهاند و اکنون در دستان ماست. ما نیز وظیفه داریم این امانت را با آزادی، آبادانی، فرهنگ، دانش، همبستگی و سربلندی به فرزندان این آب و خاک بسپاریم تا آنان نیز با همان غرور، نام ایران را بر زبان آورند.
در این سالروز، با احترام به همه آنان که در هر دوره از تاریخ، خود را در برابر ایران مسئول دانستهاند، سر تعظیم فرود میآوریم و پیمان میبندیم که پاسدار منافع ملی، کرامت ملت، وحدت ایرانیان و آینده این سرزمین باشیم.
باشد که یاد همه فرزندان وفادار ایران، چراغ راه نسلهای آینده باشد؛ نسلی که بداند عظمت یک ملت، نه در شمار سپاهیان، بلکه در بزرگی روح مردمان، در صداقت خدمتگزاران، در بیداری وجدان فرزندانش و در عشق بیدریغ آنان به ایران معنا مییابد.
ایران، میراث هزاران سال ایستادگی است؛ نه به نسل ما آغاز شده است و نه به نسل ما پایان خواهد یافت. ما تنها امانتداران این سرزمین کهن هستیم؛ امانتی که باید با شرافت، خرد، مسئولیت و عشق به وطن، آن را سرافرازتر از آنچه تحویل گرفتهایم، به نسلهای آینده بسپاریم.
ایران هرگز نخواهد مرد
نهضت مقاومت ملی ایران
18 تیر 1405 برابر با 9 جولای 2026
