ﻗﺪرت، ﺣﻀﻮر و ﺗﻮھﻢ ﻣﻌﻨﺎ

ﻗﺪرت ھﺮﮔﺰ ﺧﻮد را ﺑﮫﺻﻮرت ﻋﺮﯾﺎن ﻧﺸﺎن ﻧﻤﯽدھﺪ، ﺑﻠﮑﮫ ھﻤﻮاره در ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻈﻢ، در زﺑﺎن اﻣﻨﯿﺖ و در ﻣﻨﻄﻖ ﺿﺮورت ظﺎھﺮ ﻣﯽﺷﻮد، و ﺷﺎﯾﺪ ﺑﮫ ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ اﺳﺖ ﮐﮫ وﻗﺘﯽ از ﺣﻀﻮر ﻧﻈﺎﻣﯽ اﯾﺎﻻت ﻣﺘﺤﺪه در ﺟﮭﺎن ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ، آﻧﭽﮫ در ﻧﮕﺎه ﻧﺨﺴﺖ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﻮد، ﺻﺮﻓﺎً ﻣﺠﻤﻮﻋﮫای از اﻋﺪاد و ﭘﺎﯾﮕﺎهھﺎﺳﺖ، در ﺣﺎﻟﯽﮐﮫ آﻧﭽﮫ در ﻋﻤﻖ ﺟﺮﯾﺎن دارد، ﺷﺒﮑﮫای از ﻣﻌﻨﺎ، ﻧﺴﺒﺖ و ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻗﺪرت اﺳﺖ ﮐﮫ ﺧﻮد را در ﻗﺎﻟﺐ اﯾﻦ ﺣﻀﻮر ﺑﺎزﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

اﻣﺮوز، ﺑﺮ اﺳﺎس ﺑﺮآوردھﺎی ﻋﻤﻮﻣﯽ، ﺣﺪود ١٧٠ ھﺰار ﻧﯿﺮوی ﻧﻈﺎﻣﯽ آﻣﺮﯾﮑﺎ در ﺧﺎرج از ﻣﺮزھﺎی اﯾﻦ ﮐﺸﻮر ﻣﺴﺘﻘﺮ ھﺴﺘﻨﺪ، ﻧﯿﺮوھﺎﯾﯽ ﮐﮫ در ﺣﺪود ٣٠ ﺗﺎ ۴٠ ﮐﺸﻮر ﺟﮭﺎن ﭘﺮاﮐﻨﺪهاﻧﺪ، در ﺟﮭﺎﻧﯽ ﮐﮫ ﻣﺠﻤﻮﻋﺎً ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﮫ ١٩٣ ﮐﺸﻮر دارد، و ھﻤﯿﻦ ﻧﺴﺒﺖ، ﺧﻮد ﺑﮫﺗﻨﮭﺎﯾﯽ ﭘﺮﺳﺸﯽ ﺑﻨﯿﺎدﯾﻦ را ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ اﯾﻨﮑﮫ ﭼﮕﻮﻧﮫ ﯾﮏ ﻗﺪرت، در ﭼﻨﯿﻦ ﮔﺴﺘﺮهای ﺣﻀﻮر دارد و اﯾﻦ ﺣﻀﻮر دﻗﯿﻘﺎً ﭼﮫ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ را در ﺧﻮد ﻧﮭﻔﺘﮫ دارد.

در ﺳﻄﺤﯽ ظﺎھﺮی، اﯾﻦ ﺣﻀﻮر در ﻗﺎﻟﺐ ﻣﻔﺎھﯿﻤﯽ ﭼﻮن اﻣﻨﯿﺖ، ﺑﺎزدارﻧﺪﮔﯽ و ﺛﺒﺎت ﺗﻮﺿﯿﺢ داده ﻣﯽﺷﻮد، و در اﯾﻦ ﭼﺎرﭼﻮب، اﺳﺘﻘﺮار دهھﺎ ھﺰار ﻧﯿﺮو در ﮐﺸﻮرھﺎﯾﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ آﻟﻤﺎن، ژاﭘﻦ و ﮐﺮهٔ ﺟﻨﻮﺑﯽ، ﯾﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺎﺑﻞﺗﻮﺟﮫ در ﻣﻨﻄﻘﮫٔ ﺧﻠﯿﺞ ﻓﺎرس  – در ﮐﺸﻮرھﺎﯾﯽ ﭼﻮن ﻗﻄﺮ، ﮐﻮﯾﺖ، ﺑﺤﺮﯾﻦ و اﻣﺎرات – ﺑﮫﻋﻨﻮان ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﮫ ﺗﮭﺪﯾﺪھﺎ و ﺿﺮورﺗﯽ ﺑﺮای ﺣﻔﻆ ﻧﻈﻢ ﺟﮭﺎﻧﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽﺷﻮد، اﻣﺎ ھﻤﯿﻦ رواﯾﺖ، در ﺳﻄﺤﯽ ﻋﻤﯿﻖﺗﺮ، ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺑﺎزاﻧﺪﯾﺸﯽ اﺳﺖ.

زﯾﺮا ﺟﮭﺎن، آنﮔﻮﻧﮫ ﮐﮫ در ظﺎھﺮ دﯾﺪه ﻣﯽﺷﻮد، ﺻﺮﻓﺎً ﻣﺠﻤﻮﻋﮫای از واﺣﺪھﺎی ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﮫ ﺷﺒﮑﮫای از ﻧﺴﺒﺖھﺎی ﻗﺪرت اﺳﺖ، و در اﯾﻦ ﺷﺒﮑﮫ، ﺣﻀﻮر ﻧﻈﺎﻣﯽ دﯾﮕﺮ ﺻﺮﻓﺎً ﯾﮏ اﺑﺰار دﻓﺎﻋﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﮫ ﺑﺨﺸﯽ از ﺳﺎزوﮐﺎر ﺗﻌﺮﯾﻒ و ﺗﺜﺒﯿﺖ اﯾﻦ ﻧﺴﺒﺖھﺎﺳﺖ، ﺑﮫوﯾﮋه در ﻣﻨﺎطﻘﯽ ﮐﮫ اﻧﺮژی، ﺑﮫﻋﻨﻮان ﯾﮑﯽ از اﺻﻠﯽﺗﺮﯾﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻗﺪرت، ﺟﺮﯾﺎن دارد و ﮐﻨﺘﺮل آن، ﺑﮫ ﻣﻌﻨﺎی ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬاری ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺘﺎرھﺎی ﮐﻼن ﺟﮭﺎﻧﯽ اﺳﺖ.

در ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺴﺘﺮی، آﻧﭽﮫ ﺑﮫﻋﻨﻮان ﺿﺮورت اﻣﻨﯿﺘﯽ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽﺷﻮد، ﺑﮫ ﭘﺮﺳﺸﯽ ﺑﻨﯿﺎدﯾﻦ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽﮔﺮدد؛ اﯾﻨﮑﮫ اﯾﻦ ﺿﺮورت ﺑﺮای ﭼﮫ ﮐﺴﯽ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺷﺪه و ھﺰﯾﻨﮫٔ آن ﺑﺮ دوش ﭼﮫ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮد، زﯾﺮا ھﺮ ﺣﻀﻮر ﻧﻈﺎﻣﯽ، ھﺮﭼﻨﺪ در زﺑﺎن رﺳﻤﯽ ﺑﺎ ﻣﻔﺎھﯿﻤﯽ ﭼﻮن ﺛﺒﺎت ﺗﻮﺟﯿﮫ ﺷﻮد، ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺑﺎ ھﺰﯾﻨﮫھﺎﯾﯽ ھﻤﺮاه اﺳﺖ ﮐﮫ اﻏﻠﺐ در ﻻﯾﮫھﺎی ﭘﻨﮭﺎنﺗﺮ، ﺑﺮ ﮐﺸﻮرھﺎی ﻣﯿﺰﺑﺎن و ﺟﻮاﻣﻊ ﭘﯿﺮاﻣﻮﻧﯽ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﯽﺷﻮد.

اﮔﺮ اﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ را در ﮐﻨﺎر ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ و ﺳﯿﺎﺳﯽ اﯾﺮان ﻗﺮار دھﯿﻢ، ﻣﻌﻨﺎ روﺷﻦﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮد؛ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﯿﺮوھﺎی آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ در اطﺮاف اﯾﺮان، در ﭼﺎرﭼﻮﺑﯽ ﮐﮫ از ﺷﺮق آﺳﯿﺎ ﺗﺎ ﺧﻠﯿﺞ ﻓﺎرس اﻣﺘﺪاد دارد، دﯾﮕﺮ ﺻﺮﻓﺎً ﯾﮏ واﻗﻌﯿﺖ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﮫ ﺑﺨﺸﯽ از ﯾﮏ آراﯾﺶ ﻗﺪرت اﺳﺖ ﮐﮫ در آن، ﺣﻀﻮر ﺑﮫ ﻣﻌﻨﺎی ﻧﻈﺎرت، ﮐﻨﺘﺮل و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﺤﺪودهٔ ﻧﻔﻮذ اﺳﺖ، و در ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺮاﯾﻄﯽ، ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﻀﻮر، ﺗﻨﮭﺎ ﯾﮏ ﻣﻮﺿﻊ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﮫ ﺑﺎزﺗﺎﺑﯽ از درﮐﯽ ﻋﻤﯿﻖﺗﺮ از ﻣﻔﮭﻮم اﺳﺘﻘﻼل و ﺣﺎﮐﻤﯿﺖ اﺳﺖ.

در ﻧﮭﺎﯾﺖ، ﻣﺴﺌﻠﮫ ﻧﮫ در ﺧﻮد اﻋﺪاد، ﻧﮫ در ١٧٠ ھﺰار ﺳﺮﺑﺎز، ﻧﮫ در ٣٠ ﯾﺎ ۴٠ ﮐﺸﻮر، ﺑﻠﮑﮫ در ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﮫ اﯾﻦ اﻋﺪاد در ﺧﻮد ﺣﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﮐﮫ ﺗﻨﮭﺎ زﻣﺎﻧﯽ آﺷﮑﺎر ﻣﯽﺷﻮد ﮐﮫ از ﺳﻄﺢ دادهھﺎ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﮫ ﺳﺎﺧﺘﺎری ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿﻢ ﮐﮫ اﯾﻦ دادهھﺎ را ﻣﻤﮑﻦ ﺳﺎﺧﺘﮫ اﺳﺖ، ﺳﺎﺧﺘﺎری ﮐﮫ در آن، آﻧﭽﮫ اﻣﻨﯿﺖ ﻧﺎﻣﯿﺪه ﻣﯽﺷﻮد، ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺻﻮرﺗﯽ دﯾﮕﺮ از ﮐﻨﺘﺮل ﺑﺎﺷﺪ، و آﻧﭽﮫ ﻧﻈﻢ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﯽﺷﻮد، ﺷﺎﯾﺪ ﺷﮑﻞ ﺗﺜﺒﯿﺖ ﺷﺪهای از ﻧﺎﺑﺮاﺑﺮی.

و ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﻧﮫ در آن ﭼﯿﺰی ﺑﺎﺷﺪ ﮐﮫ ﮔﻔﺘﮫ ﻣﯽﺷﻮد، ﺑﻠﮑﮫ در آن ﭼﯿﺰی ﻧﮭﻔﺘﮫ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﮫ آن ﻗﺪر ﺑﺪﯾﮭﯽ ﻓﺮض ﺷﺪه ﮐﮫ دﯾﮕﺮ ﻣﻮرد ﭘﺮﺳﺶ ﻗﺮار ﻧﻤﯽﮔﯿﺮد، و دﻗﯿﻘﺎً در ھﻤﯿﻦ ﺑﺪاھﺖِ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﮫ ﺷﺪه اﺳﺖ ﮐﮫ ﻗﺪرت، ﺧﻮد را درﭘﺎﯾﺪارﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎزﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

ﻣﮭﺪی روﺳﻔﯿﺪ- ﺑﺮﻟﻦ

02.04.2026