پراکندهگوییهای پایان هفته ۲۲۵
پیشکش به کسانی که خرافات، تفکر منفی و باورهای انسانستیز را تقبیح و محکوم میکنند
۱- به هر کسی و هر چیزی تا شک نکنی، در انجماد فکری دستوپا خواهی زد. تا به دانستههای خود و گفتار و رفتار و نوشتار و افکار دیگران شک نکنی، رشد نخواهی کرد! تا آنچه در مغزمان ریختهایم و ریختهاند خارج نکنیم و نیندیشیم، نقد و پرسشگری نکنیم، تبدیل به ابزار اهداف دیگران میشویم.
۲- هرگز نگذارید کاری را که در انجام آن ناتوان و فاقد مهارت لازم هستید، عامل و بهانهای شود برای انجام کاری که در آن خبره و باتجربه هستید.
۳- محکوم و تخریب کردن این و آن که در مبارزه با رژیم اسلامی هستند، راه درمان مشکلات و بحرانهای ایران نیست! مشکل اساسی در ایران، رژیم حاکم است و تنها راه نجات ایران و ماندگاری آن برای آیندهای غیرقابل پیشبینی، پایان دادن به قدرت سیاسی مسلط بر جامعه، یعنی حکومت حاکمان کنونی، و نپذیرفتن هیچگونه حکومت مذهبی برای آینده ایران است.
۴- اقتدار اخلاقی نفوذی است که پایه و اساس آن فروتنی و جوهر آن فداکاری است. اقتدار اخلاقی در واقع هدیهای است که دیگران با اعتماد به انگیزهها، اهداف و شخصیت شما به شما میدهند. اقتدار اخلاقی زمانی رشد میکند که نفس، تسلیم خدمت به دیگران شود. خودشیفتگی و خودبزرگبینی دشمنان اقتدار اخلاقی هستند.
۵- یکی از قدرتمندترین کارهایی که رهبران میتوانند بدون هزینه انجام دهند، احترام است؛ احترامی که تلاش را تقویت میکند، از خلاقیت پاسداری میکند، به ارتباط دعوت میکند، راهحلها را آسانتر میکند، جسارت را فعال میکند، موقعیتهای بد را بهبود میبخشد و به دیگران احساس مهم بودن میدهد.
۶- به نظرم بخش عمدهای از کسانی که از جنگ دفاع میکنند، منظورشان جنگ علیه رژیم است و نه مردم. من با تأکید میگویم اگر به جنگ «نه» میگوییم، باید همزمان به رژیم حاکم هم «نه» بگوییم؛ وگرنه در حسن نیت و صداقت کسانی که به جنگ «نه» میگویند اما در برابر رژیم حاکم بر ایران که عامل اصلی جنگ است سکوت یا کرنش میکنند، باید واقعاً تردید کرد.
۷- به گواهی تاریخ، حکومتهایی که با خون شهروندان خود بنا شدهاند و با همین روش به حکومت خود ادامه دادهاند، شریک پایدار هیچ کشور دیگری نیستند. کشورهایی که به نام مصلحت و منافع خود این جنایات را نادیده میگیرند، مسئول انتخاب خود در برابر بشریت هستند و سرانجام بهای اخلاقی و سیاسی سنگینی برای موضعگیری خود خواهند پرداخت.
۸- هر نوع سازش با حکومتهای سرکوبگر، بر اساس هر مصلحت و منفعتی، حاصلی جز ادامه چرخهٔ خشونت، بیثباتی، جنایت، بحران، تشدید سرکوب و بقای حکومت سرکوبگر نخواهد داشت.
۹- اسطورهسازی از یک فرد، شخصپرستی، کاربرد عناوین اغراقآمیز و ناهماهنگ با واقعیتها، قدیسسازی و… میتوانند آسیبهای شدید و جدی بر رهبران سیاسی وارد کنند و هزینههای سنگینی را بر جامعه تحمیل کنند از طریق بازتولید اقتدارگرایی. هواداران هر چهره، گروه و مرام سیاسی باید مراقب باشند که هیجان انقلابی، تأثیر منفی و زیانبار بر آرمانهای سیاسیشان نگذارد.
۱۰- کسانی که به بحث بیپایان بین جمهوریخواهی نوع غربی و پادشاهی پارلمانی با حضور رژیم حاکم بر ایران کماکان ادامه میدهند، آگاهانه یا ناآگاهانه به بقای رژیم حاکم کمک میکنند و احتمالاً به دموکراسی باور ندارند.
۱۱- پخش پیامهای سازنده و آگاهیبخش، خودداری از ریختن آشغال در فضای عمومی، رعایت مقررات رانندگی، استفاده از آب و برق در حد نیاز، رعایت اصول اخلاقی و… کارهای بهظاهر کوچکی است که هر کسی میتواند بدون هزینه بهطور روزانه انجام دهد؛ اما هر یک از این کارها میتوانند آغاز تغییرات شگرفی در هر جامعهای باشند.
۱۲- گروههایی که نمیتوانند منصفانه مبارزه کنند، متوسط هستند و نه قدرت نوآوری دارند و نه درک و شعور بهرهبرداری از مهارتها، تجربیات، دانش، تخصص، ایدهها و طرحها و برنامههای همدیگر را دارند، فرجامی جز عقبنشینی، شکست و نابودی نخواهند داشت.
۱۳- مخالفت سازنده از ملزومات رشد، پیشرفت و پیروزی است. اگر با مخالفت سازنده بیگانه هستید، به آموزش در این مورد نیاز دارید.
۱۴- در زمانهای که دیگران در مسابقه ویرانگری میخواهند از رقیب گوی سبقت را بربایند، تو با ترکیبی از اندیشه و احساس، مسیر آفرینش و سازندگی را در پیش بگیر، برای ماندگاری.
۱۵- مسیر پیروزی با شکست مقطعی بسته نمیشود، بلکه با نبود باور به پیروزی متوقف میشود.
۱۶- اگر بهطور مداوم برای رسیدن به هدفی از سوی گروههایی در جامعه مورد تأیید قرار نمیگیری، مطمئن باش که به حد کافی دارای اهدافی بلندپروازانه هستی و در مسیر پیروزی پیش میروی؛ مسیری که برای رقیبان و مخالفانت درک و پذیرش آن سخت و ناگوار است.
۱۷- تردیدی نیست که شرایط در مسیر رسیدن به هدف مؤثرند، ولی مردم بیش از هر عامل دیگری در این راه تعیینکننده هستند.
۱۸- پیش از به چالش کشیدن فرضیات دیگران، بهتر است فرضیات خود را به چالش بکشید.
۱۹- باید به حال ملتی گریست که کسانی را که شهامت اعتراف به اشتباه خود دارند و موضعی متفاوت از مواضع گذشته خود برمیگزینند، مورد دشنام، توهین و تهدید قرار میدهند.
۲۰- اگر ایده نوینی را میشنوید یا میخوانید که نمیفهمید، بهترین واکنش پرسیدن و گوش دادن برای فهمیدن است، نه مخالفت بیدرنگ که نشانه بیخردی است.
عطاالله بن فضلالله، معروف به جمال حسینی،
روضهالاحباب فی سیرالنبی و الآل و الاصحاب، صفحات ۴۰۴-۴۰۵:
«بر اساس احادیث، تجویزات پزشکی و درمانی محمد چون ناشی از الهامات الهی بوده، در درمان بیماران و اعاده سلامت کامل آنها تأثیر قطعی داشته، ولی درمانهای اطبای عادی چون ناشی از عقاید، تجربیات و آزمایشهای آنها بوده، چنین اثری را نداشته است.»
هفتهای دلپذیر و خاطرهانگیز را برای شما و عزیزانتان آرزومندم.
ایران هرگز نخواهد مرد!
در نهادینه کردن مرام انسانیت کوشا باشیم.
دکتر ابراهیم بی پروا
