پیام نوروزی نهضت مقاومت ملی ایران به ملت سرافراز ایران

به نام بهار، به نام رویش، به نام آن راز که در ژرفای خاک و جان این سرزمین نهفته است،

ای ملت بزرگ ایران،
نوروز بر شما خجسته باد؛
نه تنها به‌مثابه آغاز سالی نو، که به‌عنوان استمرار یک پیمان کهن، پیمان ایستادگی، پیمان بقا، پیمان روشنایی و گرمای آتش در پایان سرد و تاریک زمستان.

نوروز، این میراث زنده‌ی نیاکان، هرگز تنها یک جشن نبوده است؛ بلکه شیوه‌ای از بودن بوده، راهی برای ماندن، و رمزی برای نپذیرفتن زوال.
در گذرگاه قرون، آنگاه که تندبادهای تاریخ بر آن شدند تا ریشه‌های این تمدن را برکنند، این نوروز بود که همچون ریشه‌ای پنهان در ژرفای زمین، حیات را نگاه داشت، و در هر بهار، از دل خاک، امید را دوباره شکوفا کرد.

تمدنی که شما وارثان آنید، تمدنی است که انسانیت را با طبیعت آشتی داد،و از دل خاک و آفتاب، فلسفه‌ی همزیستی و کرامت را برکشید.
تمدنی که نه با شمشیر، که با خرد، نه با ویرانی، که با آفرینش، راه خود را در تاریخ گشود و برای جهانیان چراغی افروخت.

راز نوروز، راز همین طبیعت است؛ طبیعتی که در سکوت زمستان، مرگ را نمی‌پذیرد، بلکه در نهان، بذر مقاومت را می‌پرورد، تا در لحظه‌ی موعود، زندگی را با شکوهی دوچندان بازآفریند.

و امروز، در این روزهای دشوار که بر سرزمین‌مان تحمیل شده، در هنگامه‌ای که سایه‌ها می‌کوشند روشنایی را به فراموشی بسپارند، باز هم این نوروز است، این ریسمان تنومند و ناگسستنی،که ما را به هم پیوند می‌دهد، که بر فراز ما چتری از امید می‌گستراند، و ما را از تیره‌ترین ادوار، به سوی سپیده‌دمی روشن رهنمون می‌شود.

ایران، این سرزمین هرگز با زمستان پایان نمی‌یابد؛ زیرا در جان مردمش، بهار خانه دارد.

پس بیایید در این نوروز،نه تنها سفره‌ای از هفت‌سین، که پیمانی نو بگسترانیم: پیمان پاسداری از زندگی،
پیمان ایستادگی در برابر فراموشی، و پیمان حرکت به سوی آینده‌ای که شایسته‌ی این تاریخ و این مردم است.

بهار می‌آید، چرا که باید بیاید؛ و روشنایی می‌رسد، چرا که از دل شما برمی‌خیزد.

نوروزتان پیروز،
ایرانتان پایدار،
و فردایتان روشن باد.

ایران هرگز نخواهد مرد

نهضت مقاومت ملی ایران

28 اسفند 1404 برابر با 19 مارس 2026