راهی که پیمودیم

راهی که پیمودیم، راهی کوتاه و آسان نبود؛ مسیری بود پر از زخم، ایستادگی و هزینه. هنوز روزهای آغاز فتنه خمینی را به‌روشنی به یاد دارم؛ زمانی که هر جا گردهمایی، راهپیمایی، میز تبلیغاتی یا سخنرانی داشتیم، بی‌درنگ آماج یورش نیروهای چپ افراطی، هواداران سازمان مجاهدین و اوباشان جمهوری اسلامی می‌شدیم. نخستین اقدام‌شان همیشه یکی بود: پایین کشیدن پرچم سه‌رنگ ایران با نشان شیر و خورشید؛ گویی می‌خواستند هویت و ریشه ما را لگدمال کنند. و پس از آن، مشت و لگد و خشونت، تنها زبانشان بود.
هرچند همان سازمانی که روزی به پرچم ملی ما حمله می‌کرد، بعدها خودش از آن استفاده کرد، اما نه از سر باور، بلکه به شکلی تحریف‌شده و مطابق منافع خود.
امروز اما، پس از ۴۷ سال، تاریخ ورق خورده است. اکنون این ملت ایران است که پرچم سه‌رنگ شیر و خورشید را با افتخار در دست گرفته؛ نه به‌عنوان یک نماد ساده، بلکه به‌عنوان پرچم مقاومت، هویت و آزادی. این پرچم امروز فریاد خاموش‌شدنی یک ملت است در برابر حاکمانی جنایتکار و غاصب.
و مردم، یک‌صدا، از عمق جان فریاد می‌زنند:
«می‌میریم، می‌میریم، ایران رو پس می‌گیریم!»
این فریاد، فریاد نسلی است که دیگر ترس را کنار گذاشته، نسلی که ایستاده تا آخرین نفس.
ایران هرگز نخواهد مرد؛
چون ایران، در قلب فرزندانش زنده است.

عباس ایلالی